شعارهاي اخلاقي

چند روز پيش در وبلاگ شاهين پستي داده شد با نام اخلاق در کوهنوردي و من هم در اين مورد نظر شخصي خودم را داده بودم . نه تنها اين نظر تاييد نشد بلکه سرپرست اين تيم(قاسم نادري)هم با من تماس گرفت و با الفاظ زشت و رکيک پاسخ اين نظر را داد.به راستي آيا ايشان که خود را يک کوهنورد حرفه اي ميداند و به عنوان يک پيشکوست بايد الگويي براي امثال ماها باشد- آيا درست است چنين برخوردي داشته باشد ؟.کساني که با نام هاي ناشناس وکوهنوردو... نظر مي گذارند و از گروه انتقاد مي کنند که نظرشان تاييد نمي شود و مني که اين شجاعت را داشته ام که با نام خودم نظر بگذارم - بايد يک مشت الفاظ زشت و فحاشي بشنوم . اين گروه آنقدر کوچک و حقير هست که نمي تواند پاسخ يک فرد معمولي در کوهنوردي را بدهد و با توهين ها سعي در پنهان کردن اشتباهات خود دارد . از نظر شخص بنده کساني که در کوه با سيگاري بر لب اظهار وجود مي نمايندو با الفاظي زشت به انتقادات پاسخ مي دهند - نمي توانند نام خود را کوهنورد بگذارند . اينان از ادب و احترام متقابل و قوانين دنياي مجازي اطلاعي ندارند و حضور زود هنگامشان علت توهين به منتقدان مي باشد . کساني که گروه هاي کوهنوردي را منبعي براي چپاول و کسب درآمد کرده اند - دنياي اخلاق ورزشي را مسموم کرده اند .کساني که با توهين به مربيان و بزرگان کوهنوردي - سعي در بزرگ نشان دادن شخصيت حقير و مطرود خود دارند و نام خود را کوهنورد نهاده اند - ننگي بر پيشاني جامعه کوهنوردي مي باشند .

به نظر من - صحبت و بحث در مورد چنين انسان هايي که جنبه انتقاد ندارند و با نام ديگران در وبلاگ خود از خود تعريف مي کنند کاري عبث و بيهوده مي باشد . من امروز آمدم تا از انسانيت و اخلاق صحبت کنم و لي افسوس که وجود چنين انسان هايي اجازه طلوع خورشيد انسانيت را در جامعه کوهنوردي نمي دهد.

در سخن آخر به سرپرست گروه کوهنوردي شاهين به طور رسمي اعلام مي دارم که تا از کار و عمل زشت خود در جامعه کوهنوردي نه تنها از من بلکه از تمام کوهنوردان عذر خواهي نکنند - من به عنوان يک کوهنورد از حق و حقوق کوهنوردان دفاع خواهم کرد . من آنقدر مدرک و دليل از اشتباهات اين گروه دارم که اگر اينها را رو کنم - ديگر آبرو و مجالي براي کوهنوردي براي چنين افرادي در جامعه کوهنوردي نمي گذارم.

                                                           عضوي از کوهنوردي استان: وحيد بيگي 

راز غیبت طولانی بر فراز ابرها

مدت ها بود که تصمیم گرفته بودم که ننویسم و در جواب کسانی که میپرسیدند که چرا نمینویسی فقط به این جمله اتکا میکردم که مشکلات زندگی نمی گذارند که بنویسم . ولی امروز آمدم تا بگویم که واقعا دلیل ننوشتن من چه بود .

قبل از ایجاد وبلاگ بر فراز ابرها – در اراک تنها 3 وبلاگ شخصی وجود داشت که ز این میان هیچ کدام به مسایل حاشیه ای کوهنوردی نمی پرداختند . تا اینکه تصمیم گرفتم با ایجاد یک وبلاگ به مسایل حاشیه ای کوهنوردی بپردازم و ای  کاش هیچ وقت چنین نمی کردم . بعد از ایجاد وبلاگ – به محض پرداختن به برنامه برودپیک کانون کوهنوردان و- حرف ها و حدیث هایی که راجع به این برنامه بود – به شدت بر فراز ابرها سرکوب شد . به دنبال آن مسایل مربوط به هیئت کوهنوردی و انتخابی ها مطرح شد که متاسفانه نه تنها کسی جوابی در برابر این وبلاگ نداشت بلکه با بی منطقی به سرزنش و سرکوب بر فراز ابرها پرداختند و چنان جو خفقانی در کوهنوردی اراک راه انداختند که کمتر کسی جرات بیان حقایق را داشت و پرداختن به مشکلات کوهنوردی اراک – عمدتا در یک برنامه و به صورت دوستانه انجام میشد و هیچ کسی صحبتی از مشکلات کوهنوردی در محافل و جلسات نمی کرد . و حتی کسانی هم که به اعتراض پرداختند – چنان سرکوب شدند که حتی کوهنوردی را هم کنار گذاشتند . و من هم که محفل را اینگونه دیدم – تصمیم گرفتم که برای مصلحت هم که شده – مدت ها ننویسم . تا اینکه امروز تصمیم گرفتم که این مسایل را با مخاطبانم در میان بگذارم .

اگر وحید بیگی ما ه ها هست که صحبتی نمی کند و اگر بر فراز ابرها ما ه ها هست که پستی نداده – همه و همه از آنجا نشات میگیرند که افرادی وجود دارند که نمی خواهند جامعه کوهنوردی ما پیشرفت کند و هر کس که اعتراض می کند – با سرکوب شدید در محافل کوهنوردی مواجه می شود و متاسفانه این آقایان چادرهای خود را بر سر کوهنوردی اراک برپا کرده اند و به کسی اجازه دخالت و رویارویی نمی دهند .

این آقایان حتی با سخن چینی ها در بین کوهنوردان و مربیان اراک هم تفرقه انداخته اند و اجازه در کنار هم قرار گرفتن کوهنوردان را نمی دهند .

من در این وبلاگ نه به فکر بزرگ کردن خود هستم و نه با کسی دشمنی و کینه دارم – که خدا می داند که اگر چنین باشد . دنیایی هست که باید جوابگو باشم .

من امروز آمدم تا با عجز و التماس از تمامی کوهنوردان عزیز و به خصوص کوهنوردان اراکی بخواهم که با حمایت از یکدیگر و دست در دست هم نهادن – بیاییم و این افراد را از کوهنوردی اراک دور کنیم تا شاید اراک به جایگاهی که در کوهنوردی داشته – دوباره دست پیدا کند .

یادمان نرود که کوهنوردی اراک با بزرگانی مثل : ناصر خوشه چین – کامران سلیمانی – کریم رادسر و ... شروع شد و اینک وظیفه ماست که راهشان را ادامه دهیم .

               عضوی از جامعه کوهنوردی اراک ( وحید بیگی)

برگشتی دوباره ...!!!

با عرض سلام و خسته نباشید خدمت دوستان و همنوردان محترم :

حدود یک ماهی بود که خبری از من نبود . خیلی ها هم خوشحال شده بودند و می گفتند که بالآخره این وحید بیگی وبلاگ رو کنار گذاشت .

این غیبت طولانی به خاطر مشکلاتی بود که برایم ایجاد شده بود و حالا آمدم تا در کنار هم و محکم تر از دیروز به مسایل کوهنوردی بپردازیم .

در این مدت هم که نبودم اتفاقات زیادی افتاد که به اونها هم خواهیم پرداخت . که شاید جالب ترینشون این بود که گروه شاهین در قله دالان کوه دچار مشکل شده بود و گروه امداد رفته بود که خدای را شکر مشکلی برای کسی ایجاد نشده بود ....

صعود شهباز برنامه روز 2 بهمن 88

ساعت 7 صبح با مینی بوس به سمت شازند حرکت کردیم و سپس با یک دستگاه سواری خودمان را به باغک یعنی مبدا صعود رساندیم . هوا سرد بود و با بارش پراکنده برف همراه بود . صعود از جبهه جنوب غربی (باغک) به لحاظ وجود تیغه های یخ زده در زمستان کمی مشکل می باشد . و به خصوص اینکه شب قبل مقداری برف باریده بود و الآن هم هوا ابری بود . ساعت 8:30 از باغک صعود خود را آغاز کردیم . هیچ تیمی روی منطقه نبود . به جز تیم کانون کوهنوردان اراک که اقدام به شب مانی کرده بود که البته ما آنها را هم ندیدیم . با عبور از تیغه های یخ زده و ارتفاع گرفتن , وزش باد شدید به همراه بارش برف هم آغاز می شود . با رسیدن به روی خط الراس اصلی دیگر هیچ چیز قابل مشاهده نیست و محدوده دید ما به 7 تا 8 متر می رسد و این برای صعود شهباز کمی خطرناک به نظر می آید . به خصوص که مه هم در حال پوشاندن منطقه هست . ابتدا تصمیم به بازگشت می گیریم ولی در نهایت با ذهنیت قبلی خود از مسیر به صعود ادامه می دهیم . با تراورس به سمت راست و قرار گرفتن در جبهه شمالی به صخره های قله می رسیم . در زیر یکی از صخره ها محل چادر افرادی که شب قبل شب مانی داشته اند به چشم می خورد که البته متاسفانه مقداری زباله نیز در برف ها ریخته است . زباله ها را جمع آوری کرده و به صعود خود ادامه می دهیم . البته باید بگویم که همراه من به دلیل آسیب دیدگی پا در محل چادر می ماند و من تنها به صعود ادامه می دهم و در نهایت در ساعت 12 بر فراز قله شهباز به ارتفاع 3381 متر قرار می گیریم . حتی کوچک ترین چیزی از بالای قله معلوم نیست . پس سریعا به محل چادر برمی گردم و در کنار همراهم قرار می گیرم . با توجه به اینکه محل از لحاظ وزش باد ایمن است تا ساعت 14 در انجا می مانیم تا بلکه آسیب دیدگی پا بهبود یابد و مراتب را با تماسی که با اراک داشتیم به اطلاع دوستانمان می رسانیم . ماندن در آنجا آن هم جز گذراندن وقت فایده ای ندارد , چرا که وضعیت جوی نیز بدتر شده بود . تصمیم می گیریم که خیلی آرام به سمت پایین برگردیم . سنگینی کوله ها هم شاید مشکل دیگری بود . صعود به این صورت پیش می رود که من جلوتر مسیر را پیدا می کردم و سپس بر می گشتم و کوله همراهم به همراه خودش را حمایت می کردم تا پایین آید . بعد از عبور از قسمت ها سخت قله به این صورت به طرف دره گرگ حرکت می کنیم و بعد از حرکتی بسیار خسته کننده در این دره که خیالی برای پایان پذیری ندارد , سرانجام در ساعت 18 به انتهای دره می رسیم و به سمت روستای دستجرده حرکت می کنیم و در نهایت در ساعت 18:45 به روستا می رسیم و در ساعت 19 به سمت اراک حرکت می کنیم و برنامه در ساعت 19:30 به پایان می رسد .

شرکت کنندگان : مهدی خانمحمدی – وحید بیگی

 

عکس های برنامه نیز در وبلاگ قرار خواهد گرفت...

انتخابی صعود سراسری دماوند...ابهام ..اعتراض و سکوت...

با اعلام نتایج انتخابی صعود سراسری قله دماوند , اعتراضات گروه ها و کوهنوردان نسبت به نتایج بالا گرفته است . البته باید گفت که تمام کوهنوردان تمکین مالی را دارند که خود به صعود قله دست بزنند ولی این اعتراضات از آنجا نشات می گیرد که خیلی ها بر این باورند که حقوق آنها پایمال شده است . اتفاقاتی را که در برنامه روز جمعه دو هفته پیش برای انتخابی صعود زمستانه دماوند افتاد را از زبان یکی از دوستان می شنویم :

"روز جمعه حدود 25 نفر برای برنامه آمده بودند . مربیان برنامه : عباس محمدی , علی علیمحمدی و مجید مهربانی به سرپرستی بهمن رستمی بودند . بعد از برگزاری آیتم های مختلف هر یک از مربیان امتیازاتی به افراد شرکت کننده دادند و در نهایت این بهمن رستمی بود که تصمیم نهایی را می گرفت . خیلی ها انتخاب خود را مسجل می دانستند و خیلی ها امیدی به انتخاب شدن نداشتند . بعد از بررسی امتیازات توسط بهمن رستمی , نتایجی ناباورانه حاصل کار بود و این در حالی بود که به گفته بعضی ها , حتی مربیان هم از نتایج شوکه شده بودند ولی صلاح را به این دیدند که صحبتی نکنند .  "

در روز دوشنبه در جلسه هیئت کوهنوردی , افراد معترض , اعتراض خود را نسبت به نتایج اعلام نمودند و خواستار دیدن امتیازات خود شدند ولی این در حالی بود که بهمن رستمی که جلسه را اداره می کرد , نه تنها امتیازات را اعلام نکرد بلکه مشکل معترضان را با هیئت دانست و از پاسخگویی به شبهات ایجاد شده خودداری نمود . و سیامک رضایی (ریاست هیئت) هم به طرفداری از بهمن رستمی پرداخت و اعلام نمود که یک تیم 15 نفره به همراه تیم 5 نفره به دماوند اعزام خواهند شد که البته با استقبال افراد حاضر مواجه نشد . البته باید گفت که مجید مهربانی هم که به عنوان مربی در برنامه حاضر شده بود , فاقد مدرک مربیگری می باشد .

و اینها آخرین اطلاعاتی بود که در مورد برنامه انتخابی دماوند به دست آمد . این برنامه با تمام مشکلاتی که داشت به پایان رسید ولی به دلیل باقی ماندن شبهات فراوان اثراتی مخرب بر اعتماد کوهنوردان بر هیئت داشت .

با توجه به این مورد , اعتماد کوهنوردان به هیئت از دست رفت و ریاست هیئت به عنوان یک فردی که صلاحیت کافی برای این پست را ندارد در ذهن کوهنوردان جای گرفت . همان طور که در پست قبل هم گفتم , هم اکنون هیچ تغییری در هیئت کوهنوردی ایجاد نشده است و افرادی که با سو استفاده از دیگران به امیال شخصی خود دست پیدا می کنند , هم اکنون بهتر از هر موقع دیگر به فعالیت های خود ادامه می دهند و چیزی که قابل توجه می باشد , سکوت ریاست هیئت در مقابل این افراد می باشد که نشان از ضعف شدید مدیریتی در هیئت کوهنوردی استان مرکز ی هست .

 

بحران در وضعیت هیئت کوهنوردی استان مرکزی - قسمت اول

مدتی است از انتصاب ریاست جدید هیئت  کوهنوردی استان مرکزی – سیامک رضایی – می گذرد ولی نه تنها تا اکنون هیچ اقدامی جهت بهبود اوضاع انجام نشده , بلکه افرادی که عامل و باعث عدم پیشرفت کوهنوردی اراک شده اند , بهتر از دیروز به فعالیت های خود ادامه می دهند و با عملکرد های نادرست , کوهنوردان اراکی را در تمام عرصه ها نا امید کرده اند و من واقعا تعجب می کنم از ریاست هیئت که ادعاها در بهبود اوضاع داشت که هیچ اقدامی در جهت کوتاه کردن دست آقایانی که ادعاها در صعود های آنچنانی دارند , انجام نداده اند . که البته من در کارنامه اینها هیچ صعود مهم و موفقیت آمیزی نمی بینم و بهتر بگویم که اینها فقط با استفاده از وضع مالی خوب به صعود هایی دست زده اند و در بسیاری مواقع ناموفق عمل کرده اند , که البته کوهنوردان بزرگی در عرصه فنی استان فعالیت می کنند که به دلیل نداشتن وضع مالی خوب و استفاده نکردن از امکاناتی که حق همه هست , هنوز به صعودی دست نزده اند و امیدوارم روزی بتوانند به جایگاهی که توسط دیگران غصب شده , دست یابند .

کسانی که در راس هر کاری و امری قرار می گیرند باید مقبولیت در نزد همه داشته باشند و حال من تعجب می کنم که افرادی امور کوهنوردی اراک را در دست گرفته اند و به پیروی از خواسته های خود عمل می کنند که هیچ گونه مقبولیتی در بین کوهنوردان ندارند و بلکه با حمیت های کورکورانه و چاپلوسی امور کوهنوردی اراک را در دست گرفته اند و آن طور عمل می کنند که خود می خواهند و عملکردشان در بسیاری مواقع غیر منطقی و به دور از انصاف و عقل می باشد . اینها با قرار دادن امکانات کوهنوردی استان در خدمت گروهی کوچک , حمایت های کوچکی هم به دست آورده اند و البته من این مساله را مشکلی از جانب کوهنوردان استان و سیامک رضایی می دانم که اقدامی در جهت حذف این افراد انجام نداده اند .

دوستان ما باید با سخت ترین شرایط برنامه های بزرگی اجرا کنند در حالی که امکانات هیئت در اختیار یکسری افراد قرار می گیرد که هیچ گونه صلاحیتی در صود های فنی ندارند .

سیامک رضایی آمد و وعده هایی هم داد ولی هم اکنون هیچ کدام از آن وعده های رویایی تحقق پیدا نکرده و حتی اقدامی هم برای تحقق آنها انجام نشده است و به نظر شخص بنده به این دلیل است که سیامک رضایی ذهنیتی مثبت از هیئت کوهنوردی و این ورزش دارد و افراد مخرب با سو استفاده از همین ذهنیت , به خواسته های خود می رسند و این ذهنیت مثبت باید تغییر پیدا کند و به ذهنیتی منطقی تبدیل شود تا عملکرد یکسری آقایان روشن شود و البته در مورد عملکرد ریاست هیئت بنده ذهنیت هایی دیگری هم دارم که به تبیین آنها نمی پردازم .

چیزی که مسلم است , اوضاع و شرایط کوهنوردی اراک هر روز بد تر از دیروز می شود ولی این بار اشکال از مدیریت نیست , بلکه آنقدر افرادی نفوذ کرده اند که شاید حتی اگر مدیریت هم بخواهد , توانایی کنار گذاشتنشان را ندارد .

ادامه دارد...

 

انتخابی صعود سراسری دماوند و حواشی مربوط به آن...

برنامه انتخابی جهت صعود سراسری به قله دماوند , جمعه این هفته در منطقه شهباز با حضور کوهنوردان بزرگ و شایسته ای از گروه های کوهنوردی , گروه شاهین اراک و گروه کانون کوهنوردان اراک و ... برگزار شد که در طی آن :

آقایان : حمید مختاری, محمود محمودی  و حامد عباسی

و خانم ها : زهرا براتی و آزاده معزی

که همگی از گروه کانون کوهنوردان اراک هستند , انتخاب شدند . که جای تبریک و تهنیت به این عزیزان وجود دارد . البته باید بگویم که از گروه شاهین هم کوهنوردان بسیار لایق و شایسته ای در این انتخابی شرکت کرده بودند که چرا انتخاب نشدند و چرا تمام افراد انتخابی از گروه کانون کوهنوردان می باشد, سوالاتی بحث برانگیز است که با توجه به حواشی و مسایل ایجاد شده , جای بحث و صحبت بسیار دارد که بنده با دیدی منفی و ناامیدوارانه به این قضیه نگاه می کنم و البته امیدوارم که تفکر من , چیزی غیر از واقعیت باشد . البته من قصد پرداختن به این موضوع را ندارم و قضاوت در این مورد را به شرکت کنندگان در برنامه و سایر دوستان واگذار می کنم و امیدوارم که پاسخی منطقی وجود داشته باشد .

اما چیزی که قصد پرداختن به آن را دارم , بحرانی هست که به واسطه مدیریتی غیر صحیح در هیئت کوهنوردی ایجاد شده که باعث شده سهمیه استان مرکزی در این صعود 5 نفر باشد . در حالی که استان های دیگری مانند همدان یا تهران 15 نفر سهمیه دارند . و استان مرکزی با سابقه عظیم در کوهنوردی و داشتن  ناصر خوشه چین ها و کریم رادسر ها و ... امروز سهمیه ای دارد که استان هایی مانند سیستان بلوچستان دارند . یعنی از استان مرکزی 5 نفر و از سیستان بلوچستان هم 5 نفر در این صعود شرکت می کنند و این جای تاسف عمیقی دارد که اراک بلند پرواز در عرصه کوهنوردی فنی – اراکی که کوهنوردانش سابقه : اولین پیمایش زمستانه خط الراس اشترانکوه , اولین صعودهای زمستانه قلل اشترانکوه مثل گل گل, ازنادر و ..., اولین صعودهای زمستانه گرده آلمانهای علم کوه و گشایش های مسیر در دیواره علم کوه و...و هزاران افتخار دیگر که یادگار کوهنوردان بزرگی مانند : ناصر خوشه چین , کریم رادسر , کامران سلیمانی و...می باشد- امروزه این چنین با بحران ها سیر می کند و هیئت کوهنوردی استان مرکزی با مدیریتی نادرست , این مسیر را رقم زده است .

مدتی است که از آمدن ریاست جدید هیئت – سیامک رضایی- با شعارهای فراوان می گذرد ولی تا به حال هیچ پیشرفت و اقدامی برای بازگرداندن اراک به جایگاه اصلی اش در کوهنوردی انجام نشده است . البته من خیلی سعی کرده ام که به این مساله خوشبینانه نگاه کنم ولی اتفاقاتی که افتاده و می افتد و خواهد افتاد مانع از نگاهی زیبا می شود .اراک با تمام افتخاراتش در عرصه فنی , هم اکنون شهرهایی مانند : زاهدان, بندر عباس, بوشهر, اهوازو...و شهرهایی که به هیچ وجه جایگاهی در کوهنوردی ندارند و در سطح بسیار پایین سیر می کنند , مقایسه می شود .

 برای همه کوهنوردان خوب اراکی و دوستان خوبم که قرار است به نمایندگی از استان مرکزی به صعود سراسری قله دماوند بروند آرزوی موفقیت و بهروزی و سلامتی دارم . و امیدوارم این مسایل هر چه سریعتر برطرف شود و اراک به جایگاهی که داشته و باید داشته باشد , برسد .

 

تراورس شبانه شهباز-جنوب به شمال

برنامه روز 27 آذرماه 88 :

بعضی وقتا آدم مجبور میشه که به خاطر درس و کار و زندگی تو این موقع از سال هم صعود شبانه انجام بده و اینم یکی از اونا :

جمعه ساعت 1 بامداد با یک دستگاه اتومبیل سواری به باغک رسیدیم و بلافاصله صعود را آغار کردیم . با توجه به اینکه در باغک باران و برف شدیدی می بارید مسلما صعود سختی در انتظارمان بود . بعد از کمی ارتفاع گرفتن دیگر باران هم نمی بارید و در تاریکی شب برف بسیار شدیدی می بارید . چندین بار نزدیک بود که مسیر را گم کنیم و بارش شدید برف و وزش باد کار را بسیار دشوار کرده بود . بعد از مشکلات بسیار و تلاش های زیاد سرانجام متوجه شدیم که در ساعت 4 صبح و بعد از 3 ساعت تلاش بر روی قله قرار داریم . دو تن از دوستان تصمیم به شب مانی داشتند و من و یکی دیگر از دوستان باید برمی گشتیم . بارش بر ف همچنان با شدت بیشتری ادامه داشت . از دره ای که با نامهای زیادی خوانده می شود از جمله دره غوله یا هر چیز دیگری که کوهنوردای اراکی از خودشون ساخته اند , فرود آمدیم و در ساعت 6:30 به امامزاده سورانه رسیدیم و با یک دستگاه سواری به سمت اراک برگشتیم . البته به گفته بچه هایی که شب مانی انجام دادند , تا ساعت 8 صبح برف شدید باریده و از آن به بعد هم به صورت پراکنده بارش برف بوده است و این بار شهباز زیبا چهره ای کاملا زمستانی به خودش گرفت , چرا که ارتفاع برف در بسیاری از مناطق به بیش از 30 سانت هم رسیده بود و صعودی دلچسب را برایمان رقم زد و الآن که دارم می نویسم , قدری گلویم می سوزد , شاید این صعود دلچسب , سرماخوردگی دلچسبی هم به همراه داشته .

افراد شرکت کننده : مهدی خانمحمدی, سعید شیخی, ابراهیم شیخی, وحید بیگی

برنامه روز جمعه : صعود به شهباز

صعود شهباز از جبهه جنوب غربی و پیمایش ناقص خط الراس

شنبه 7 آبان 88 ساعت 7 صبح با یک دستگاه مینی بوس به سمت روستای عضدیه حرکت کردم . ساعت 7:45 بعد از رسیدن به روستا و پیاده روی به سمت باغک ساعت 8 به باغک رسیده و بعد از صرف صبحانه ساعت 8:30 صعود را آغاز کردم . شهباز چهره ای زمستانی به خود گرفته بود و همین عامل صعود را زیباتر می کرد . بعد از رسیدن به روی خط الراس مابین قلل شهباز و سرو در ساعت 11 به قله شهباز صعود کردم . از بالای شهباز , قلل سفید خانی و الوند دالخانی که آنها هم سفید پوش بودند به چشم می خورد.

 روی قله به صورت پراکنده بارش برف شروع شده بود . طبق گزارشات هواشناسی باید در آن روز هوایی نسبتا آرام باشد اما از صبح هوا ابری بود و حالا هم بارش برف و این برای منی که انتظار چنین هوایی را نداشتم نگران کننده بود . بعد از کمی استراحت ساعت 11:30 به قصد پیمایش خط الراس حرکت کردم ولی شدت برف هر لحظه بیشتر می شد و این کار را مشکل کرده بود تا اینکه ساعت 13:30 بعد از پیمایش حدود یک سوم خط الراس کار به صورتی پیش رفت که به دلیل نداشتن تجهیزات کافی و مناسب برای این برنامه که اصلا هم فکرش را نمی کردم که برفی ببارد , تصمیم به توقف پیمایش و فرود گرفتم و برای همین دره ی قیفی شکلی را برای فرود انتخاب کردم و در نهایت در ساعت 15 به پایین رسیدم و بعد از پیاده روی تا جاده در ساعت 16:30 برنامه در اراک پایان گرفت که البته بارش برف هم در اراک شروع شده بود و تا الآن هم  که دارم می نویسم این بارش ادامه دارد و البته جا دارد از زحمات بی دریغ کارکنان اداره هواشناسی هم تشکر کرد که نقششان به طور واضح در این برنامه به چشم می خورد . و البته پیمایش خط الراس به هفته آینده موکول شد .

چیزی که فراموش شده!!

هر فردی در جامعه کوهنوردی در یک درجه فنی قرار دارد ولی امروزه گویا فراموش کرده ایم که چیزی به نام اخلاق هم روزگاری در بین کوهنوردان جایگاهی داشت . کوهنوردی برای عاشقان به این ورزش لذت آزادی ها در اوج بلندی هاست ولی برای علاقه مندان یا سایرین لزوما ورزشی مانند دیگر ورزش ها هست . همان طور که همیشه گفته ام و می گویم ما نباید فراموش کنیم که در پس هر صعودی , فرودی قرار دارد . در لحظاتی که شاید به لحاظ فنی از دوستانمان بهتر عمل کنیم , به خود مغرور می شویم ولی به محض اینکه فرود انجام می گیرد , همگان در کنار هم قرار می گیرند و دیگر برتری وجود ندارد . یادمان باشد که برتری را در اخلاق به دست آوریم نه چیزی که از بین می رود و چیزی جز دلخوری ها حاصلش نیست و این چیزی است که امروزه دیگر توجهی به آن نمی شود . ای کاش چیزی به نام فنی شدن در اخلاق وجود داشت ....!!!